اصلا این ماه عجب حال و هوایی دارد

 رمضان در دلِ خود کرب و بلایی دارد !

کامِ خشکیده و لب های ترَک خورده ی ما

 در تبِ روضه ی تو شور و نوایی دارد !

پای سجّاده ی اِحیا و مناجات و سحر

 جز ولای تو دلِ ما چه دعایی دارد ؟

بار ها عهد شکستیم و تو با ما ماندی

چه کسی جز تو چنین مهر و وفایی دارد ؟

مال و جان؟ همسر و فرزند؟ قبول است آقا

 کربلایی شدنِ ما چه بهایی دارد ؟

دست می گیرد و دل می برد و می بخشد

این حسین کسیت که این گونه عطایی دارد ؟

دلمان لک زده یک بار زیارت برویم

 دلِ غمدیده ی ما نیز خدایی دارد !

با لبِ تشنه و در گرمی ظهرِ رمضان

 بردنِ نامِ تو آقا چه صفایی دارد . . . !