انسان با توانایی با خدا یکی شدن به دنیا می آید
اما اغلب در پست ترین سطوح مادی باقی می ماند،
زیرا خود را به انرژیهای خام محدود می كند.
هرگز نمی كوشد انرژیهای خام خود را پالایش كند.
این انرژیها را می توان تغییر داد:
خشم را می توان به مهر دگرگون ساخت- فقط باید آنرا از صافی مراقبه گذراند.
زیاده خواهی را می توان به دست و دلبازی،
شهوت را می توان به عشق و عشق را می توان به عبادت دگرگون ساخت.
ولی ما در پایین ترین پله نردبان زندگی می كنیم.
در همان جا كه بدنیا آمده ایم ساكن هستیم.
ما هرگز خودمان را انسانی با نیروهای ناشكفته در نظر نمی گیریم.
زندگی را بدیهی می انگاریم.
انگار كه از قبل تمام و كامل بدنیا آمده ایم.
اما اینگونه نیست.
ما با نیروی خفته به كمال رسیدن و صعود به مرتفع ترین قله بدنیا می آییم.
اما این نیرو خفته است.
باید آنرا بیدار ساخت و برای بیدار ساختن آن، تو به راهكار و دانشی نیاز داری.
آن دانش مراقبه است. دانش مراقبه پیچیده نیست،
بلكه بسیار ساده است.
اما گاهی اتفاق می افتد كه ساده ترین چیزهای زندگی از چشممان پنهان می ماند