علّامه مجلسى رحمه الله در كتاب شريف «بحار الأنوار» مى‏ گويد:

روايت شده است كه اميرالمؤمنين عليه السلام در حال نبرد با يكى از مشركين بود و او در اثناء جنگ از آن‏ حضرت شمشيرش را تقاضا كرد، على عليه السلام فوراً آن را مرحمت فرمود.

آن شخص مشرك تعجّب كرد و عرض كرد: اى پسر ابو طالب ؛ در مانند چنين وقتى در بحبوحه‏ جنگ به من شمشير خود را مى ‏بخشى؟ فرمود:

يا هذا ؛ إنّك مددت يد المسألة إليّ، وليس من الكرم أن يردّ السائل.

فلانى، تو دست نياز و مسألت نزد من دراز كردى، و از كرم و بزرگوارى به دور است كه انسان درخواست ‏كننده و نيازمندى رارد كند.

كافر با مشاهده رفتار او و شيندن گفتارش به احترام آن حضرت خود را روى زمين انداخت و گفت:واقعاً اين روش اهل ديانت و شيوه مردمان ديندار است، سپس دست مبارك او را بوسيد و مسلمان ‏گشت.